Geschreven door Anke Grevers

Toegevoegd op 26 augustus 2010

Breien in Nepal en Tibet

Als ik op vakantie ga stop ik altijd wel een klein breiwerkje in mijn tas of koffer. Zelfs op mijn rondreis
door Nepal en Tibet had ik dit gedaan. Echter tijdens een driedaagse trekking (wandelen) van hotel
naar hotel in Nepal moesten wij beperkte bagage meenemen. Dus ja zo’n trekking vraagt nogal veel
energie van je dus ’s avonds zal ik wel geen zin meer hebben in breien. En het was inmiddels al dag
vier van de reis en ik had nog geen steek gebreid. Dus overtollige ballast nemen we maar niet mee.

Op die vierde dag reisden we van Kathmandu naar Panauti. Hier begint morgen onze trekking. Toen
we een beetje geinstalleerd waren in het zeer eenvoudige hotel hebben we ons een beetje opgefrist.
We kregen en kleine rondleiding door het stadje onder begeleiding van onze Nepalese gids. Natuurlijk
was er een tempel die we bezochten. Daar was ik niet verbaasd over maar wel over de breiende
dames die ik zag. Gezellig met zijn allen op het stoepje voor de deur van hun huis aan het breien.
Ik ben er even bij gaan zitten. De breitaal is overal hetzelfde, insteken, draad omslaan, overhalen
en af laten glijden. Jammer dat je dan geen Nepalees kunt en zij geen Engels. Gelukkig was er
een meisje die een klein beetje Engels kon. Helaas had ik mijn breiwerkje dus niet bij mij en ook
onze groep wilde verder met de rondleiding.

Tot mijn (tweede) verbazing die avond. Zie ik bij een winkeltje zakken wol buiten staan. Natuurlijk
duik ik daar in en haal er een streng grijs en donker rood uit. En het mannetje van de winkel heeft
zelfs breinaalden. Voor € 1,35 kon ik aan de slag.

Breiende vrouwen in Panauti en zelfs een winkeltje met wol.

Uiteindelijk is het een sjaal geworden voor Ben. 23 strepen afwisselend grijs en donker rood.
23 omdat onze reis 23 dagen was, het garen op dat moment ongeveer op was en bij toevallig
wilde het nog dat hij in die vakantie 46 jaar jong geworden is en dat is 2 keer 23.

Ook tijdens de vakantie wordt er gebreid (sjaal)

Natuurlijk lette ik steeds op of ik weer breiende vrouwen zag en of wolwinkeltjes. Zowel in Nepal als
in Tibet kwam ik veelvuldig iets tegen. Vooral in Kathmandu heb je vele winkels die de huisnijverheid
verkopen. Mutsen, sjaals, wanten, dikke vesten zoals mijn partner die in de vorige blog op de foto
aan had bij de Mount Everest. Je ziet van allerlei breisels. Vaak grof gebreid.

In Lhasa op de Barhor (markt) bij de Jonkhang tempel stonden kramen vol met Yakwol. Ook
hier heb ik wat gekocht en later ook nog in Sakya.

Lhasa, Barhor markt

Breien wordt overal gedaan. Bij een bergpas van 5212 meter hoogte (Karo-la) stond een vrouw achter
haar kraam te breien, vrouwen breien (als bijverdienste) in/voor hun winkeltje als er geen klanten zijn
en zelfs in het tentenkamp van de Mount Everest. Daar was je trouwens ook heel blij dat je iets warms
gebreid aan had want op 5400 meter hoogte is het best koud. Echter ik zag daar een vrouw breien met
garen dat ooit wit was geweest en nu behoorlijk zwart. Dit was ook niet zo verwonderlijk want haar bol
wol sleepte achter haar aan toen ze liep te breien.

Op 5212 meter hoogte wordt er ook gebreid.

Voorlopig mag ik niet meer op vakantie naar een land waar ze wol verkopen. In Estland tijdens
de breivakantie heb ik al veel te veel gekocht en nu weer. Nu eerst maar eens een vakantie in
een hutje op de hei (zonder schapen) om te breien.

Breiende vrouwen aan de ene kant van de markt en mannen die kaarten aan de andere kant.
Vroeger breiden de buurvrouwen van mijn moeder ook met elkaar en de mannen gingen een avondje kaarten.


Als je helemaal niet meer weet wat je met je vele breigaren
moet doen dan kun je de hond er nog mooi mee maken.