Geschreven door Anke Grevers

Toegevoegd op 3 juli 2011

Kihnu


In een vorig blog had ik een boek gekocht van Kihnu Roosi. Dit had ik al met opzet gedaan
want we gaan haar ontmoeten op Kihnu. Een eiland dat in het Baltische meer ligt. Vanaf Tallinn
is het een behoorlijk reis. Eerst twee uur met een privé busje en dan nog een uur op een
veerboot. Maar je kunt overal breien dus de tijd vliegt voorbij.

Breien op de veerboot.


Kihnu is een eiland dat te vergelijken is met onze Waddeneilanden. Er wonen ongeveer 600
mensen in vier dorpen die allemaal een café hebben en eentje heeft er een kerk.
Op het eiland verblijven we heel idyllische in een blokhot. Sommige dames blijven stadsmeisjes
en vonden het helemaal niets ik vond het wel iets hebben om hier te logeren. Er was een goede
warme douche en als ontbijt een bord pap. Waar vind je nou zoiets.

Hier slapen we een nachtje, in een blokhut. Het is net een waddeneiland.

Om het eiland te verkennen krijgen we een rondrit op een open vrachtwagen. Het eiland geurt
helemaal van de paarse seringen die nog volop bloeien. Aan het einde van de rondrit bezoeken
we het museum. Hier vinden we een prachtige collectie kleding van de bewoners.

Tijdens onze rondtit op de vrachtwagen zien we de seringen prachtig bloeien.

Te beginnen met een vitrine met verschillende kindermutsjes, een trouwkostuum, de rokken
met de betekenis van de strepen en een enorme wand met wanten. Prachtige collectie.

Ieder rok heeft zijn eigen streepje en zijn eigen betekenis, rood is de kleur van geluk. Stoffen kindermutsjes.


En aan het einde van de rondleiding wacht Roosi en haar vriendin Ella ons op om ons de fijne
kneepjes van het randjes breien bij te brengen. Een erg leuke workshop. Gewoon aanschuiven,
steken opzetten en nabreien. Ik was in de leer bij Ella een schat van een vrouw. Zij nam keer
op keer mijn breiwerkje ter hand om iets voor te doen. Want communiceren doen we met elkaar
via ons breiwerk want zij verstaat mij niet en ik haar niet. Soms vertalen Monica of haar vriendin
het Estlands naar het Engels. Maar het lukt me aardig om een begin te maken van een want.
Echter de kleuren vinden ze maar niets, groen, roze en wit. Hun kleuren zijn blauw of zwart met
rood en wit.

Verschillende breiwerkjes worden uit de breizaksje gehaald. Ella brengt mij de kneepjes van het Eslandse randjes breien bij.

Het huis waar Roosi geboren is en nu ingericht als museum met al haar werkstukken. Roosi laat prachtige sokken zien.


Het is een hele leuke en gezellige middag in het museum. We overladen Roosi en Ella met Nederlandse
cadeaus. Ella schiet er helemaal vol van. Roosi kijkt met heel veel belangstelling naar de Gelderse
mutsjes die ik meegebracht heb en geeft aan dat het net zo’n prachtig kantwerk heeft als Haapsula
sjaals. Ook onze boeken worden door haar bewonderd. Prachtig hoe ze de cadeaus waarderen.

Roosi bekijkt onze Gelderse mutsjes en heeft van ons de boeken gekregen.

Na een nachtje lekker geslapen te hebben en alle indrukken van de workshop verwerkt te hebben
gaan we na ons bordje pap gezellig breien op het terras met uitzicht op zee. ’s Middags gaan we
“Kippen”. We zijn uitgenodigd voor de wereldwijde KIP dag (Knitting In Public). Deze wordt hier op
het eiland gehouden bij het museum. Het is heerlijk weer en grote handgeweven tapijten worden
onder de bomen in de museumtuin uitgerold. Wij zitten er al met onze breiwerkjes als er 10 vrouwen
in klederdracht gezellig bij ons aanschuiven.

KIP dag met de dames van Kihnu. Foto rechts, de trui, zie hieronder.

Geweldig! Uit hun breizakjes wordt het ene na het andere traditionele breiwerkje gehaald. Sokken, wanten en wat
dacht je van een trui breien in het rond op naaldjes van 15 cm lang. Gezellig keuvelend en lachen wordt de middag
met elkaar doorgebracht.
Ella is er ook. Zij heeft zich op haar zondags aangekleed en we mogen foto’s maken van haar prachtige sokken maken.

Ella met haar mooie sokken. De dames van Kihnu bekijken de mutsjes en het boek met veel interesse.

Ik heb ook weer mijn Gelderse mutsjes en boeken meegebracht om de dames dit te laten zien.
Eén van de vrouwen geeft meteen aan dat ze niets wil kopen maar daar gaat het mij niet om.
Wij kijken naar hun breiwerkjes en ik wil hun iets laten zien van onze cultuur. Eén van de dames
wijst mij op haar want waar bij eenzelfde ajour motief inzit als in onze mutsjes.
De mutsjes worden bekeken en ik zet één van de vrouwen over haar hoofddoek heen een mutsje op.
Er wordt heel wat afgelachen maar er ontstaat ook een hele serieuze discussie tussen de vrouwen.
Zij hebben het over wat de kinderen in vroegere tijden droegen op Kihnu. Helaas kan ik het allemaal
niet volgen. In het museum had ik al stoffen mutsjes gezien maar er zullen ook vast gebreide mutsjes
gedragen zijn want in Tartu had ik al gebreide mutsjes gezien.
Helaas komt er een einde aan het grandioze leuke bezoek aan Kihnu. We hebben de breiende vrouwen
in ons hart gesloten en ik kijk met heel veel plezier terug op twee geweldige brei dagen. Na een lange
reis met een veerboot en een lijnbus zijn we ’s avonds laat terug in Tallinn.