Geschreven door Anke Grevers

Toegevoegd op 4 juli 2010

Mutsjes in Estland

Tijdens de breivakantie ging mijn nieuwsgierigheid natuurlijk ook uit naar mutsjes in Estland.
Een soort van hobby idioottiteit of hoe ga je het noemen. Het blijft je achtervolgen de mutsen hobby.
Maar goed. Veel ben ik er niet tegen gekomen. Natuurlijk heb je prachtige traditioneel gebreide truien,
vesten, wanten en sokken. Mutsen waren wat in de minderheid.


Tiina Meeri had bij haar workshop enkele voorbeelden meegenomen. Hierin waren de prachtige
Estlandse breirandjes in verwerkt die wij tijdens haar workshop geleerd hebben.
Op handwerkmarkten lagen vooral gehaakte kindermutsjes. Veelal wel in het wit gehaakt. Vaak
met een versiering van een bloemetje of een vlindertje dat ook gehaakt was. Ik weet heb het nooit gezien
of er haakmachines waren maar het leek mij niet dat het echt handwerk was.

Natuurlijk lijkt het Estlandse kantbreien veel op het breien van de mutsjes. Veelal kom je dezelfde
steken tegen. Maar ze breien van het kant sjaals en geen mutsjes. In de winkels heb ik ook eigenlijk niet
het garen gezien wat wij gebruiken om de mutsjes van te breien. Dus geen haakkatoen en geen
(Durable) breikatoen. Wel kom je er hele mooie andere dingen tegen en vooral tijdens het bezoek aan
een wolfabriek Aade Lõng in Raasiku. ’s Morgens op tijd wilden we al met de trein naar Raasiku. Maar
helaas er viel er gewoon eentje uit. Gelukkig had Monika onze breireisleidster meteen een alternatief
voor handen om de twee uur op te vullen tot aan de volgende trein. Bij de stadsmuur waren enkele mooie
voorbeeld tuinen aangelegd en natuurlijk lieten we ons een kopje koffie ook goed smaken.
Maar uiteindelijk bereikten we ons doel met het boemeltreintje. Ik kreeg meteen een soort van nostalgisch
gevoel over mij heen. Voor mijn studie vier jaar lang op en neer geweest met de trein van Winterswijk naar
Arnhem en visa versa. Ik dacht dat die trein langzaam reed maar vergeleken met de trein van Tallinn naar
Raasiku was dat nog een sneltrein. Hij stopte wel net zo vaak. Ongeveer bij iedere dikke boom want van
stadjes was nauwelijks sprake.
Zo ook Raasiku. Ongeveer in het midden van een bos/weiland stopte de trein. Het was goed dat Monika
de weg wist want na een wandelingetje door het weiland kwamen wij bij de wolfabriek aan. Als eerste
kregen we een rondleiding. Hieronder enkele foto’s van de fabriek.

Voor het kaarden van de wol was een machine uit het jaar nul terwijl het spinnen en twijnen van de garens
op hele moderne machines gedaan werd. Veel uitleg was er voor ons natuurlijk niet nodig. Wie in de wol zit
weet ook hoe het gemaakt wordt.
Na de rondleiding was het natuurlijk shopping time. Wat wordt je daar hebberig van. Prachtige wollen
garens tegen zeer schappelijke prijzen. Ik had zo’n twee kilo voor € 40.00. Meer kun je bijna niet meenemen
want het moet ook nog in de koffer naar huis passen. Het was dan ook een leuk gezicht hoe menig één van de fabriek
wegliep. Plastic zak op de rug met de buit van die dag.

Met de buit op de rug terug naar Tallinn ........................Mijn nieuwe aanwinsten van een week Estland.